Zygfryd von Boock
Biografia
Zygfryd von Boock był rzymskokatolickim duchownym i biskupem kamieńskim, urodzonym w XIV wieku w Słupsku, ze słupskiej rodziny mieszczańskiej.
Ukończył szkołę parafialną przy Kościele Mariackim w Słupsku, był wikariuszem generalnym biskupa Magnusa (1419, 1421 i od 1422) oraz archidiakonem Pyrzyckim. Pełnił również funkcję kanclerza króla Eryka Pomorskiego, który po powrocie z Ziemi Świętej, za wyświadczone przysługi, 10 maja 1424 nadał mu godność biskupią; 2 lipca 1424 zatwierdził fundamentację ołtarza w Stargardzie.
Rządy biskupie przypadły mu w trudnych czasach, gdyż część dóbr biskupich (Polanów, Lipie, Maszewo i Golczewo) była w rękach księcia Bogusława IX. Dążąc do polubownego rozwiązania, zabiegał o odnowienie klątwy nałożonej na księcia podczas Soboru w Bazylei; ostatecznie 1 maja 1436 w Kołobrzegu doszło do układu, Bogusław zobowiązał się do zapłaty 20 000 grzywien w 15 lat i przejęcia kuratel nad biskupstwem.
W 1426 potwierdził decyzję poprzednika związaną z papieską różą wystawianą w kościele Podgłówie, aby w połowie postu publicly ją okazywać i umożliwiać uzyskanie czterdziestodniowego odpustu.
W 1437 podczas nabożeństwa w kołobrzeskiej kolegiacie rycerz Piotr Schlieffen nazwał biskupa kacerzem, zdrajcą i profanem, co zapoczątkowało wieloletni konflikt między Kołobrzegiem a biskupstwem, zakończony dopiero przez następcę Zygfryda.
Zygfryd von Boock zmarł 15 maja 1446.