Marek Ludwik Pol
Biografia
Marek Ludwik Pol urodził się 8 grudnia 1953 w Słupsku.
Jako absolwent VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, ukończył w 1977 studia na Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów Politechniki Poznańskiej, a w 1979 studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu.
W latach 1977–1993 pracował w Fabryce Samochodów Rolniczych w Poznaniu, pełniąc od 1981 funkcję wicedyrektora i doprowadzając w 1993 do prywatyzacji fabryki z udziałem koncernu Volkswagen.
W latach 1976–1990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, następnie współtworzył Polską Unię Socjaldemokratyczną i Wielkopolską Unię Socjaldemokratyczną, w 1992 został jednym z założycieli Unii Pracy.
Od 1989 do 1991 sprawował mandat posła wybranego z ramienia PZPR na Sejm kontraktowy. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów ustaw związanych ze stabilizacją gospodarczą oraz zmianami systemowymi, a także wiceprzewodniczącego Komisji Przekształceń Własnościowych. W trakcie kadencji przeszedł do Poselskiego Klubu Pracy, utworzonego przez posłów Polskiej Unii Socjaldemokratycznej.
Po zakończonej kadencji Sejmu był społecznym ekspertem gospodarczym Polskiego Stronnictwa Ludowego, współpracował również z tą partią m.in. podczas zakończonych niepowodzeniem negocjacji w sprawie utworzenia w 1992 rządu pod kierownictwem Waldemara Pawlaka.
Ponownie zasiadał w Sejmie w trakcie II kadencji w latach 1993–1997 z ramienia Unii Pracy.
W 1993 objął funkcję ministra przemysłu i handlu w rządzie Waldemara Pawlaka (zawieszając członkostwo w UP). Po dymisji tego rządu jako sekretarz stanu i pełnomocnik Rady Ministrów odpowiadał za przygotowanie i przeprowadzenie reformy centrum administracyjno-gospodarczego rządu.
Wiosną 1997, po zakończeniu reform, odszedł z zajmowanej funkcji i powrócił do działalności w Unii Pracy.
W 1997 nie uzyskał mandatu poselskiego. W tym samym roku objął funkcję prezesa Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa, zajmując to stanowisko do 1998.
28 marca 1998 na VI kongresie Unii Pracy wybrano go na przewodniczącego partii. Wkrótce zawarł z PSL i Krajową Partią Emerytów i Rencistów koalicję Przymierze Społeczne na rzecz wspólnego startu w wyborach samorządowych w 1998.
Przed wyborami prezydenckimi w 2000 doprowadził do poparcia przez UP kandydatury Aleksandra Kwaśniewskiego. Podpisał następnie porozumienie z Sojuszem Lewicy Demokratycznej o utworzeniu na potrzeby wyborów parlamentarnych w 2001 koalicji Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy.
W wyborach tych koalicja zdobyła ponad 41% poparcia, a Unia Pracy 16 mandatów poselskich i 7 senatorkich. Pozwoliło jej to stworzyć na początku kadencji samodzielny klub poselski.
Wybrano go wówczas po raz trzeci na posła z okręgu konińskiego; uzyskał 42546 głosów.
6 października 2001 objął urząd wicepremiera i ministra infrastruktury w rządzie Leszka Millera, zajmując te stanowiska do 2 maja 2004.
W 2003 doprowadził do uchwalenia tzw. specustawy drogowej, zakładającej uproszczenie procesu pozyskiwania gruntów pod budowę dróg.
W 2004 doprowadził do utworzenia Krajowego Funduszu Drogowego oraz do wprowadzenia obligatoryjnej opłaty paliwowej, stanowiącej źródło środków krajowych na budowę i remonty dróg (po odrzuceniu przez Sejm projektu opłat winietowych).
Kierował negocjacjami akcesjwnymi Polski do Unii Europejskiej w kilku obszarach negocjacyjnych. Przewodniczył także negocjacjom z rządem Ukrainy w sprawie budowy rurociągu Odessa-Brody oraz negocjacjom z rządem Rosji w sprawie zmian w umowie gazowej z 1993.
W 2004 zrezygnował z ponownego kandydowania na stanowisko przewodniczącego Unii Pracy, obejmując funkcję przewodniczącego rady krajowej tej partii.
W 2005 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Socjaldemokracji Polskiej (w ramach porozumienia wyborczego). W marcu 2017 złożył rezygnację z funkcji przewodniczącego rady krajowej UP; został honorowym przewodniczącym tej partii.
W 1988 otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi.
Żonaty, ma dwoje dzieci.