Erwin Konrad Eduard Bumke
Biografia
Erwin Konrad Eduard Bumke (ur. 7 lipca 1874 w Słupsku, zm. 20 kwietnia 1945 w Lipsku) był niemieckim prawnikiem i ostatnim przewodniczącym Sądu Najwyższego Rzeszy Niemieckiej.
Rola Bumkego nabrała kluczowego znaczenia prawnego po śmierci prezydenta Rzeszy Paula von Hindenburga w sierpniu 1934. Zgodnie z pierwotnym tekstem Konstytucji Weimarskiej (art. 51) w przypadku śmierci prezydenta lub trwałej niezdolności do pełnienia urzędu, uprawnienia tymczasowo przejmował kanclerz Rzeszy. Jednak grudniowa nowelizacja z 1932 roku zmieniła ten przepis i tymczasowe uprawnienia miały przejąć przewodniczący Sądu Najwyższego Rzeszy. Miało to uniemożliwić Adolfowi Hitlerowi automatyczne przejęcie władzy nad armią i państwem po objęciu kanclerstwa. Po uchwaleniu ustawy o pełnomocnictwach i delegalizacji wszystkich partii poza NSDAP, uprawnienie to stało się teoretycznie jedynym mechanizmem umożliwiającym odwołanie kanclerza. Hitler spodziewał się, że Bumke nie uzna likwidacji urzędu prezydenta. Reżim był przygotowany do stłumienia ewentualnego sprzeciwu, jednak Bumke nie wyraził sprzeciwu wobec uzurpacji władzy.
23 grudnia 1933 Bumke uniewinnił bułgarskich komunistów oskarżonych o podpalenie Reichstagu.
W okresie NSDAP często wydawał wyroki uznawane dziś za niesprawiedliwe i z tego powodu jego portret nie widnieje wśród podobizn byłych przewodniczących Sądu Najwyższego Rzeszy Niemieckiej w Bundesgerichtshof w Karlsruhe.
20 kwietnia 1945, w dniu urodzin Hitlera, dwa dni po wkroczeniu armii amerykańskiej do Lipska, Bumke popełnił samobójstwo.