Eduard Engel
Biografia
Urodził się w rodzinie niemiecko-żydowskiej. W Słupsku, który należał wówczas do pruskiej prowincji Pomorze, uczęszczał do szkoły podstawowej (Volksschule) i gimnazjum. Studiował indoeuropeistykę, filologię klasyczną i romanistykę w Berlinie; w 1874 roku doktorował się w Rostocku na temat składni języka starofrancuskiego (dysertacja napisana po łacinie).
Przez długi czas pracował jako stenograf w Reichstagu. Był człowiekiem o wszechstronnych zainteresowaniach i wielorakich aktywnościach, m.in. w kolejnictwie, gdzie zainicjował określone reformy. Z jego inspiracji Niemcy wprowadzili podczas I wojny światowej czas letni. Za zasługi został w roku 1931 honorowym członkiem Deutscher Sprachverein.
W latach trzydziestych ze względu na swoje żydowskie pochodzenie otrzymał od nazistów zakaz publikacji, nie wolno było powoływać się na jego prace. Zmarł w nędzy i zapomnieniu w Bornim k. Poczdamu.
Był autorem znaczących monografii z zakresu historii literatury angielskiej, francuskiej i prac na temat twórczości Goethego. Jego 2-tomowa historia literatury niemieckiej (1. wydanie: 1906) miała w 1929 roku 38. edycję. Pisał nowele i teksty o tematyce historycznej. Jego monografia z zakresu stylistyki «Deutsche Stilkunst» (1911) doczekała się do 1922 roku 30 wydań. W latach 1879–1883 sprawował funkcję redaktora naczelnego prestiżowego czasopisma literackiego poświęconego literaturze światowej i niemieckiej. Promował tam utwory młodych pisarzy.
Engel należał do najbardziej aktywnych purystów językowych w Niemczech. Był autorem obszernych prac na temat wyrazów obcych w języku niemieckim i ich zwalczania, w tym słownika zniemczającego (słownika z wyrazami obcymi jako hasłami, dla których proponowane są odpowiedniki rodzime), a także nietypowego słownika odwróconego: wyrazy rodzimy (zniemczenia) jako hasła, wyrazy obce jako ekwiwalenty. Uważał wyrazy obce za zagrożenie dla tożsamości języka i narodowej. W jego pracach dominują motywy narodowe, które czasem przyjmują charakter nacjonalistyczny i szowinistyczny.
Wreszcie Engel to znacząca, choć kontrowersyjna postać niemieckiej kultury, przykład patriotyzmu i ofiary antysemityzmu panującego w Niemczech w latach 30. XX wieku.