Andrzej Stech
Biografia
Andrzej Stech (chrzc. 9 września 1635 w Słupsku, zm. 12 stycznia 1697 w Gdańsku) był gdańskim malarzem i rysownikiem okresu baroku. Był synem malarza Heinricha Stecha z Lubeki; w 1636 wraz z rodziną przybył do Gdańska i prawdopodobnie uczył się u ojca, a od 1653 zapewne u swojego teścia Adolfa Boya. Poślubił córkę mistrza, wdowę po malarzu Auguście Ranischu; po śmierci pierwszej żony ożenił się Adelgundą, córką Nikiasza Wulfa. Z pierwszego małżeństwa miał pięcioro dzieci, z drugiego cztery. W 1662 został mistrzem cechowym na podstawie prac: Powołanie św. Andrzeja i Krezus rzucający się w płomienie. W 1667 otrzymał gdańskie obywatelstwo. W 1673 został ławnikiem. Od 1677 pracował dla króla Jana III Sobieskiego. Jego brat również był malarzem.
Malował obrazy religijne, portrety, martwe natury, sceny alegoryczne i historyczne. Na zamówienie władz Gdańska wykonywał liczne portrety oraz projekty gobelinów do Dworu Artusa. Malował obrazy religijne dla miejskich świątyń protestanckich i kościołów katolickich w Gdańsku, Oliwie i Pelplinie. Wiele prac wykonał dla króla Jana III Sobieskiego, m.in. niezachowane malowidła sufitowe w Pałacu w Wilanowie. Jako portrecista łączył wzorce malarzy niderlandzkich z tradycją portretową stworzoną przez Daniela Schultza. W sztuce religijnej pozostawał pod wpływem malarstwa flamandzkiego, głównie Petera Paula Rubensa. W latach 1689–96, przy udziale uczniów, wykonał zespół 15 obrazów dla klasztoru cystersów w Pelplinie. Do jego najlepszych obrazów należy Fundacja klasztoru w Pogódkach (1675).
Europejski sukces odniósł jako ilustrator dzieł naukowych Jana Heweliusza (30 rysunków do Machineae coelestis) i przyrodnika Jakuba Breyna (37 rysunków kwiatów do Icones exoticarum plantarum).