Andrzej Aleksander Możejko
Biografia
Andrzej Aleksander Możejko urodził się 22 kwietnia 1949 roku w Słupsku. W młodym wieku wraz z rodziną przeniósł się do Łodzi. Z wykształcenia był technikiem ekonomistą. Karierę piłkarską zaczynał w Łódzkim Klubie Sportowym.
W 1969 roku rozpoczął zasadniczą służbę wojskową w Marynarce Wojennej. Dzięki dobrym występom trafił do Floty Gdynia, występującej w trzeciej lidze.
W 1971 roku został piłkarzem trzecioligowego Widzewa Łódź. Po spotkaniu sparingowym Łodzi trener Leszek Jezierski i kierownik Stefan Wroński nawiązali z nim kontakt; Możejko podpisał kontrakt wstępny z Wisłą Tczew, ostatecznie trafiając do Łodzi. Kwota transferu wyniosła 3000 zł.
Z Widzewem przeszedł drogę z trzeciej ligi do pierwszej. Był członkiem drużyny, która w europejskich pucharach pokazywała wysoką formę i nazywana była Wielkim Widzewem. Eliminowali m.in. Manchester City, Manchester United i Juventus.
7 marca 1976 w derbach Łodzi Możejko zdobył pierwszą bramkę w I lidze, pokonując Jana Tomaszewskiego. W latach 1980/1981 i 1981/1982 Widzew zdobył mistrzostwo Polski, a w latach 1976/1977, 1978/1979 i 1979/1980 – srebrne medale mistrzostw Polski.
W łódzkiej drużynie spędził 11 sezonów, rozegrał 183 mecze w I lidze i strzelił 6 bramek; 81 razy wystąpił w II lidze, 17 w Pucharze Polski, 5 w Pucharze Ligi (2 gole), 2 w Pucharze Mistrzów Klubowych, 10 w Pucharze UEFA i 5 w Pucharze Intertoto, a liczba meczów w trzeciej lidze nie została określona w kronikach.
W 1982 wyjechał za granicę, podpisując kontrakt z fińskim Kokkolan Palloveikot; w 1983 przeniósł się do Rauman Pallo. Do Polski wrócił w 1985 i na stałe osiadł w Łodzi. W latach 1985–1986 występował w Starcie Łódź. Karierę zakończył w 1987 jako zawodnik Kolejarza Łódź.
W środowisku piłkarskim był znany pod pseudonimem Johnny. Był lewym obrońcą i uznawany za jednego z najlepszych polskich obrońców na tej pozycji w latach 70. i początku 80. Był ceniony za szybkość, determinację i zaangażowanie na boisku; potrafił nawet stawać na piłce, co wywoływało irytację rywali.
Po zakończeniu kariery przez pewien czas trenował grupy młodzieżowe Włókniarza Pabianice. Następnie pracował w strukturach Widzewa Łódź, a w 2015 wszedł w skład trzyosobowego zarządu stowarzyszenia Reaktywacji Tradycji Sportowych Widzew. Był także członkiem Stowarzyszenia Byłych Piłkarzy Widzewa Łódź im. Ludwika Sobolewskiego.
Życie prywatne: z pierwszego małżeństwa miał córkę Małgorzatę, z drugiego syna Michała i córkę Monikę. Zmarł po ciężkiej chorobie w wieku 72 lat. Został pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Szczecińskiej w Łodzi.
Upamiętnienie: na fladze kibiców Widzewa Łódź widniał napis Dzięki wam tu jesteśmy. Dzień po śmierci przeprowadzono audycję upamiętniającą piłkarza w radiu klubowym Widzew.fm; 16 maja 2021 przed meczem Widzew – Termalica Nieciecza zagrano minuta ciszy.